Bands > Lady Linn
Biografie

‘Suddenly I feel so free / I say goodbye to all of my worries / Taken over by / By this energy / Which I didn’t know that I had inside of me’. De tekst van ‘Feeling Me’ op de nieuwe plaat ‘High’ van Lady Linn, zou over het geluid van haar derde album kunnen gaan. Op ‘High’ goochelt Lady Linn complexloos met elektronische danspop en Donna Summer-disco, beats en synths, maar ook akoestische gitaren. Er klinken vertrouwde jazzritme door, maar dan elektronisch gearrangeerd. Lady Linn: ‘Ik had zin om alles om te gooien.’

Meteen na de release van haar vorige plaat ‘No Goodbye At All’ begon ze songs te schrijven, op gitaar in plaats van op piano. ‘Ik speel heel rudimentair gitaar, waardoor de liedjes heel intuïtief tot stand zijn gekomen.’ Het waren de gigs met haar house-nevenproject FCL die Lady Linn deden beseffen dat ze ook directere teksten wou schrijven. ‘De teksten van de housenummers die ik zing met FCL zijn eigenlijk gospel, rauwe emoties zonder zelfcensuur – denk aan Kerri Chandler z’n ‘Heal My Heart’. Het zingen van die teksten zorgde er voor dat ik een gêne van me af heb weten te gooien voor mijn eigen songs.’

Dit herwonnen lef zorgde er ook voor dat Lady Linn haar nummers voor het eerst écht uit handen durfde te geven. Ze trok er eerst mee naar gitarist Bruno De Groote (o.a. Raymond Van Het Groenewoud, Axelle Red...). ‘Een heel integere en originele muzikant. Ik kwam bij Bruno met mijn vrij klassieke soulnummers, hij mocht ze herinterpreteren zoals hij wou.’ ‘High’ is net zoals Lady Linn haar vorige plaat ‘No Goodbye At All’ geproducet door Renaud Letang (o.a. Jane Birkin, Feist). De Franse producer is ook iemand die ze blind vertrouwde met haar nummers. ‘Renaud is een compleet andere richting uitgegaan met de songs – de beats en elektronica komen van hem.’

Waar zijn Lady Linn’s Magnificent Seven? Dit is de eerste plaat die Lien De Greef uitbrengt als Lady Linn tout court, dus zonder vermelding van haar akoestische begeleidingsgroep die haar eerste plaat ‘Here We Go Again’ een kamerbreed swingjazzgeluid aanmat, en haar tweede ‘No Goodbye At All’ van een warm popgeluid voorzag. Om precies te zijn: Lady Linn nam afscheid van die groepsnaam omdat die niet meer bij de feel en de sound van deze plaat paste, maar staat nog steeds met een zevenkoppige band op het podium.

De eerste song die werd opgenomen was ‘High’: full on disco, gek genoeg geïnspireerd door Charles Bradley. ‘Op de televisie zag ik zijn optreden op Pukkelpop en ik begon bijna te huilen: zo eerlijk, zo smijten dat die hem deed.’ ‘The Beat’ is danspop met een hitgevoelige beat die Renaud Letang uit z’n hoed toverde, ‘Build Up’ is een melancholische ballad met minimale elektronica, ‘Sassy’ is pure lichtvoetigheid - de verhaalde catfight lijkt zo uit een Destiny’s Child-video gelicht. In ‘Regret’, een spaarzaam gearrangeerde akoestische gitaarballad, wordt er emotioneel en muzikaal op de reset-knop geduwd, terwijl er een jazzfeel doorklinkt in de ritmes van ‘Drive’ en ‘Back’. En ‘Never’ is dan weer een eighties aandoende synthpopballad. Of: stijlen en moods galore.

‘Feeling Me’, het nummer met de ‘If feel so free’-tekst die zou kunnen gelden als intentieverklaring voor het elektronische geluid van het album, is ironisch genoeg een heel sober pianoliedje. ‘Ik heb de gewoonte van ideeën voor zanglijnen in te zingen op mijn voicemail. Toen ik op een dag mijn voicemails nog eens beluisterde, hoorde ik mijn allereerste versie van ‘Feeling Me’ terug. Ik schrok: die eerste a capella was veel beter dan de opzwepende dansversie die Renaud en ik intussen van de song hadden gemaakt. Waarop we ‘Feeling Me’ z’n balladvorm terug gaven en enkel wat piano toevoegden.’ Een anekdote die als geen ander illustreert hoe de muzikale vrijheid op het nieuwe album van Lady Linn nooit de essentie uit het oog verliest: voor de best mogelijke song gaan.